Αφήστε τις αναβολές. Να είσαστε αποφασιστικοί.

ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΑΡΑΓΕ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΟΣ;
Είναι ένας συνδυασμός επιμονής και θάρρους που σας κρατάει ισορροπημένους όταν βρίσκεστε στην κόψη του ξυραφιού ανάμεσα στην αποτυχία και το μεγαλείο. Το να είστε αποφασιστικοί δεν έχει να κάνει με στόχους γραμμένους σε ένα χαρτί, αλλά με το να βουτήξετε στο άγνωστο και να ανακαλύψετε ότι είστε σε θέση να πετύχετε πολλά περισσότερα από αυτά που είχατε ποτέ φανταστεί. 


Στις παρακάτω ιστορίες, θα γνωρίσετε ανθρώπους που τους διακατέχει το πνεύμα της αποφασιστικότητας. Έχουν την ικανότητα να κρατούν το όραμά τους σε πρώτο πλάνο και να εξελίσσονται όλο και περισσότερο καθημερινά.  


Γράφοντας ιστορία στην κορυφή του κόσμου


Η κορυφή του Έβερεστ προκαλεί τους ορειβάτες στο Camp 4. Είναι η τελευταία στάση της ομάδας πριν κάνουν την υπέρβαση για το μεγαλείο, να σταθούν στην υψηλότερη κορυφή του κόσμου. Το Camp 4 αποτελεί επίσης την είσοδο στη «ζώνη θανάτου»,  ένα σημείο σε υψόμετρο με τόσο κρύο, και χωρίς οξυγόνο που δεν μπορεί να ζήσει τίποτα εδώ. Στη ζώνη θανάτου, το σώμα σας σάς επιτίθεται. Ακόμη και ενώ ξεκουράζεστε, αγωνίζεστε να αναπνεύσετε. Το παραλήρημα έρχεται σε ένα κρίσιμο σημείο της ανάβασης, όπου μια λάθος απόφαση θα μπορούσε να σας στοιχίσει τη ζωή. Το βάδισμα σας γίνεται ασταθές και σιγά-σιγά αρχίζετε να χάνετε τις αισθήσεις σας καθώς αρχίζει να δημιουργείται εγκεφαλικό οίδημα. 
Μέχρι τη στιγμή που ο Παναγιώτης Κοτρονάρος έφτασε τη «ζώνη θανάτου» στο Έβερεστ,  είχε ακόμα 3.000 πόδια μέχρι την κορυφή. Οι άνεμοι έπνεαν σφοδροί, και η απειλή μιας μανιώδους καταιγίδας ήταν μια μόνιμη ανησυχία. Τα 200 και πλέον νεκρά σώματα που ήταν ακόμα διασκορπισμένα σε όλο το βουνό, χρησίμευαν ως μόνιμη υπενθύμιση: οι άνθρωποι δεν ανήκουν εδώ.
Οι άνεμοι σφυροκοπούσαν την ομάδα του για να υποχωρήσουν στην πρώτη τους απόπειρα για την κορυφή και γνώριζε ότι αν η δεύτερη απόπειρα αποτύγχανε, θα μπορούσε να σημαίνει ήττα για την ελληνική αποστολή.
Στα 20.000 πόδια, κάθε μέρος του σώματος του Παναγιώτη του έλεγε να γυρίσει. Στα 26.000 πόδια ωστόσο, του έλεγε να εγκαταλείψει και να πεθάνει. Πώς έφτασε εκεί και πώς θα μπορούσε ενδεχομένως να συνεχίσει;



ΈΝΑΣ ΟΡΕΙΒΑΤΗΣ ΜΕ ΣΙΔΕΡΕΝΙΑ ΘΕΛΗΣΗ 
Το κυνήγι του ονείρου του να γίνει ορειβάτης απαιτούσε ένα εντελώς διαφορετικό είδος επιμονής. Ο Παναγιώτης μεγάλωσε στην Αθήνα. Η οικογένειά του δεν είχε πολλά χρήματα και δεν είχε κάποια σχέση με τον αθλητισμό. 
"Ούτε ούτε εγώ ούτε τα δύο αδέλφια μου ήμασταν κοντά στη φύση ή κοντά στα βουνά" θυμάται ο Παναγιώτης.
"Η κορυφή του Έβερεστ ήταν ένα όνειρο. Για μένα, ήταν αρχικά ένας ανέφικτος στόχος, ειδικά αν λάβετε υπόψη το υπόβαθρό μου - δεν υπάρχει εμπειρία αναρρίχησης, δεν υπάρχουν οικονομικοί πόροι και προέρχομαι από μια αστική οικογένεια".
Αλλά το Έβερεστ ασκεί "μαγνήτη" έλξη σε αυτόν. Ως έφηβος, δημιούργησε έναν πίνακα ονείρων για μια σχολική εργασία που απεικονίζει τους πρώτους ορειβάτες που έφτασαν στην κορυφή του Έβερεστ. Αυτή η εργασία τον έβαλε σε μια σταθερή πορεία για να σταθεί στην κορυφή του κόσμου. 


«Η αναρρίχηση συνδυάζει τη φυσική κατάσταση με την επαφή με τη φύση», λέει ο Παναγιώτης. "Αυτό που με συνεπήρε με την ορειβασία είναι ότι θέτεις έναν συγκεκριμένο στόχο και στη συνέχεια ξεκινάς να χειρίζεσαι τα μεμονωμένα κομμάτια αυτού."


Ο Παναγιώτης δούλεψε με όσα είχε στη διάθεσή του για να ξεκινήσει την εκπαίδευσή του. Ξεκίνησε το τρέξιμο, το κολύμπι, την ποδηλασία. Άρχισε να προσέχει ιδιαίτερα τη διατροφή του και μελέτησε τις τεχνικές λεπτομέρειες. Αναζήτησε χορηγούς πρόθυμους να τον βοηθήσουν για να εξοπλιστεί με όλα τα απαραίτητα για να ασχοληθεί με την ορειβασία σε επαγγελματικό επίπεδο.
Η πρώτη του αποστολή ήταν το 1995, όταν η ομάδα του έφτασε στην κορυφή του Shishapangma στα Ιμαλάια. Στα 26,289 πόδια, ο Παναγιώτης θα πάρει την πρώτη του γεύση της «ζώνης θανάτου».
"Καθώς ήταν η πρώτη μας αποστολή, το γνωρίζαμε ότι θα ήταν μια πρόκληση ", λέει ο Παναγιώτης. "Οι συνεχώς μεταβαλλόμενες καιρικές συνθήκες, η έλλειψη της εμπειρίας και της τεχνογνωσίας, οι παγετώνες, η δυσκολία του οργανισμού  να προσαρμοστεί σε ακραίες συνθήκες ... όλοι αυτοί ήταν παράγοντες που θα μπορούσαν να σου κοστίσουν τη ζωή».
Αυτή η πρώτη αποστολή έδωσε στον Παναγιώτη τη δύναμη και την κατακτήσει το Εverest. Μέχρι το 2004, ήταν όχι μόνο έτοιμος να επιχειρήσει στο Έβερεστ, αλλά ο αρχηγός της ελληνικής αποστολής.


ΜΙΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΕΞΕΛΙΞΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΕΣ
Στις 14 Μαΐου 2004, ο Παναγιώτης και η ομάδα του ξεκίνησαν από το Camp 4 στα 25.900 πόδια για την τελική επιχείρηση προς την κορυφή. Είχαν ήδη εγκαταλείψει μια πρώτη προσπάθεια από το Camp 4 την προηγούμενη νύχτα λόγω των ισχυρών ανέμων και όλοι στην ομάδα άρχισαν να συνειδητοποιούν ότι αυτό θα μπορούσε να είναι η τελευταία ευκαιρία για να κάνουν την κίνησή τους.
Η ομάδα ξεκίνησε τη νύχτα και κατευθυνόταν στη ζώνη θανάτου, όπου θα περάσουν τις επόμενες εννέα ώρες προχωρώντας προς την κορυφή. Κάθε βήμα γινόταν ακόμα πιο δύσκολο - δύσκολο να αναπνεύσεις, να συγκεντρωθείς ή ακόμα και να κινηθείς.
Ο κίνδυνος κρυοπαγήματος, εγκεφαλικού οιδήματος , αιμορραγίας αμφιβληστροειδούς και η πιθανότητα να χάσεις τις αισθήσεις σου γινόταν όλο και πιο έντονα καθώς παραμένεις πάνω από τα 26.000 πόδια. Εάν κάποιο μέλος της αποστολής έχανε τις αισθήσεις του, κανένας άλλος δεν θα είχε τη δύναμη να το μεταφέρει. Η λιποθυμία ήταν μια θανατική ποινή.


«Όταν το σώμα εγκαταλείπει, η ψυχή σε βοηθάει να συνεχίζεις», αναφέρει ο Παναγιώτης καθώς ανεβαίνει τη «ζώνη θανάτου». Και όταν και η ψυχή εγκαταλείπει, τότε η δύναμη της θέλησης παίρνει τη θέση της. Και τότε συνειδητοποιείς ότι δεν υπάρχουν όρια σε αυτά που μπορείς να πετύχεις».
Περίπου στις 9 π.μ. στις 15 Μαΐου, ο Παναγιώτης πάτησε το πόδι του στην κορυφή του Έβερεστ. Και τα πέντε μέλη της ελληνικής αποστολής έφτασαν στην κορυφή εκείνη την ημέρα. Ο έφηβος από την Αθήνα με τον πίνακα ονείρων και τη σιδερένια θέληση ήταν γραφτό μεγαλώνοντας να οδηγήσει την πρώτη επιτυχημένη ελληνική αποστολή στο Έβερεστ.
Σήμερα, ο Παναγιώτης εργάζεται ως πιστοποιημένος οδηγός βουνού και έχει οδηγήσει πάνω από 40 αποστολές στις πιο ψηλές οροσειρές του κόσμου. Αναφέρει ότι θα θεωρεί πάντα την επιτυχημένη ελληνική αποστολή στην κορυφή του Everest το μεγαλύτερο επίτευγμά του.
«Όταν το σώμα εγκαταλείπει, η ψυχή συνεχίζει»


Διαβάστε την ιστορία του στο Aloe Life Winter Edition.  


Aloe Life Magazine ad - mountain climbers


Mαχητής στον δρόμο της υπεροχής 


Δεν υπάρχει εύκολος δρόμος για να καταφέρεις δυνατά λακτίσματα όταν έχεις στόχο να γίνεις επαγγελματίας αθλητής ΜΜΑ (Μεικτές Πολεμικές Τέχνες). 
Ενώ το άθλημα αυτό γίνεται όλο και πιο δημοφιλές και έχει μια σταθερή εξέλιξη, για τους επαγγελματίες αθλητές μια καριέρα στις μεικτές πολεμικές τέχνες δεν είναι και τόσο επικερδής. Αλλά η ζωή είναι καλή για τους λίγους και τυχερούς που είναι στην κορυφή.
Ο Andy “Taz” Young δεν το έκανε για τα χρήματα. Δεν έτρεφε ψευδαισθήσεις και δεν είχε σκοπό να αγωνίζεται όλη του την ζωή για να χτίσει μια καριέρα η οποία θα μπορούσε να διαλυθεί με ένα απλό χτύπημα. Όμως με κάποιες σπουδαίες νίκες στο ενεργητικό του, όπως το παγκόσμιο πρωτάθλημα, έφτασε στην κορυφή.
Στο επίπεδό του πλέον αγωνιζόταν μόνο με την ελιτ των αθλητών. Μάζεψε μερικές σπουδαίες νίκες αλλά ένιωσε και το τσίμπημα από κάποιες σκληρές ήττες.
Ο Andy υποστηρίζει ότι αυτό που του δίνει δύναμη να συνεχίσει είναι η προοπτική.
Έμαθε να δέχεται τον πόνο, ο οποίος είναι συχνός σε ότι αφορά την δουλειά του.
“Έχω τη δυνατότητα να επιτύχω τον στόχο μου ενώ υπάρχουν πολλοί που δεν μπορούν να τα καταφέρουν”, λέει ο Andy. “Έχω τη δυνατότητα να αλλάξω την ζωή μου, τη ζωή της οικογένειάς μου και να επηρεάσω θετικά τις ζωές των γύρω μου. Σκέφτομαι τους ανθρώπους που έχω χάσει και τους νιώθω να μου λένε να ζω τη ζωή μου στο έπακρο.”



KYNHΓΩΝΤΑΣ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ
Ο Andy ξεκίνησε να ασχολείται με τις πολεμικές τέχνες στην ηλικία των πέντε. Ήθελε να γίνει δυνατός σαν τους υπερήρωες που έβλεπε στην τηλεόραση.
Ο αδελφός του Andy o Chris, ασχολήθηκε επίσης με τις πολεμικές τέχνες, o ένας παρακινούσε τον άλλον και έτσι και οι δύο έγιναν καλύτεροι.
“’Ήμουν πολύ τυχερός διότι η παιδική μου ηλικία ήταν τέλεια,” λέει ο Andy.
“Οι γονείς μου και η οικογένειά μου ήταν πολύ στοργικοί, προστατευτικοί και φρόντιζαν να έχω πάντα ό,τι χρειάζομαι. Μεγάλωσα κοντά στην ακτογραμμή της Βόρειας Ιρλανδίας με πολλά δάση γύρω μου, έτσι φροντίζαμε πάντα να το εκμεταλλευτούμε με διάφορες δραστηριότητες όπως πεζοπορίες.”
 Ο Andy αντλούσε έμπνευση από τον παππού του ο οποίος ήταν πυγμάχος στον στρατό. Οι ιστορίες του γύρω από την πυγμαχία στην Αφρική, την σκληρή προπόνηση και το πάθος του για το άθλημα επηρέασαν τον Andy για να προπονείται ακόμα περισσότερο.
Μελέτησε διάφορες μορφές των πολεμικών τεχνών, αφοσιωμένος στις προπονήσεις και οραματίζοντας το όνειρό του. Παρόλο που  οι  φίλοι του Andy μετά το σχολείο κάνανε παρέα ή απλά ξεκουραζόντουσαν ο Andy προπονούνταν μέχρι το βράδυ. Ήταν παθιασμένος και αφοσιωμένος στην τέχνη του όμως δεν ήταν σίγουρος για το τι θα έδειχνε το μέλλον. 
Ο Andy δοκίμασε το άθλημα των μεικτών πολεμικών τεχνών στην ηλικία των 18. Το ΜΜΑ μόλις είχε αρχίσει να εδραιώνεται και στην συνέχεια το λάτρεψαν φανατικά.
“Ταίριαξα απόλυτα με αυτό,” θυμάται ο Andy. “Μπορούσα να συνδυάσω όλες τις τεχνικές που είχα μάθει και να τις εναλλάσσω. Ήταν μια πραγματική δοκιμασία και ήξερα βαθιά μέσα μου ότι για αυτό προοριζόμουν. Αυτό που πάντα ονειρευόμουν από παιδί ήταν να γίνω ένας από τους καλύτερους αθλητές των πολεμικών τεχνών και αυτός ήταν ο ιδανικός τρόπος για να τα καταφέρει.”
Ξεκίνησε την πορεία του ερασιτεχνικά και πολύ γρήγορα βρέθηκε να αγωνίζεται σε επαγγελματικό επίπεδο. Εδώ, διακυβεύονται πολλά περισσότερα και ο κίνδυνος ενός σοβαρού τραυματισμού ήταν μεγαλύτερος. Ο Andy ένιωθε ότι βρίσκεται εκεί όπου ανήκει και είναι πεπεισμένος ότι η καριέρα του θα έχει ανοδική πορεία. 



ΤΟ ΚΛΕΙΔΙ ΤΟΥ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΥ ΣΤΑ ΨΗΛΟΤΕΡΑ ΕΠΙΠΕΔΑ
Η δύναμη και οι τεχνικές δεξιότητες θα σας οδηγήσουν στο επαγγελματικό κομμάτι. Ο Andy πιστεύει ότι η νοοτροπία είναι το πιο ισχυρό όπλο στη φαρέτρα του. 
“Να χτίσετε ένα σύστημα που θα πιστεύει στις δυνατότητές σας, από αυτό θα ξεκινήσετε”, λέει ο Andy.
“Το επόμενο είναι η φυσική κατάσταση. Αυτό απαιτεί πειθαρχία.  Υπάρχουν στιγμές που νιώθεις πιασμένος και κουρασμένος και δεν θα θες να συνεχίσεις, αλλά αυτή ακριβώς είναι η μικρή διαφορά που μετράει για σένα.”
Μικρές πράξεις επιμονής με τον καιρό καταλήγουν να είναι αυτές που σε κάνουν πιο δυνατό, πιο έξυπνο και πιο πειθαρχημένο, πιστεύει ο Andy. Είτε είναι μια ώρα επιπλέον στα στρώματα κάνοντας διατάσεις μετά την προπόνηση, είτε η υγιεινή διατροφή ή συγκεντρωμένη προπόνηση, τα οφέλη τους συμβάλουν.
“Eίναι τα μικρά αβαντάζ που κερδίζεις μέχρι να νικήσεις την κούρσα,” λέει ο Andy.
“O προπονητής μου λέει ότι η διαφορά ανάμεσα στο άλογο που κερδίζει την κούρσα και στο τελευταίο είναι μόνο κλάσματα του δευτερολέπτου.”
Δεν είναι ούτε ο πιο δυνατός, ούτε αυτός που έχει τις μεγαλύτερες δεξιότητες ο αθλητής που φτάνει στην κορυφή, αλλά ο πιο πειθαρχημένος, επίμονος αθλητής με την σωστή νοοτροπία και αυτοπεποίθηση. 
Όσο το ΜΜΑ γίνεται όλο και πιο δημοφιλές, τόσο ανέρχονται αθλητές με περισσότερες τεχνικές,  ο ανταγωνισμός είναι ακόμα πιο σκληρός και η προοπτική μεγαλύτερη από ποτέ. Ο Andy Young κάνει μια μεγάλη δρασκελιά την κατάλληλη στιγμή και δεν του βγήκε σε κακό.
“Μια ημέρα θα πεθάνω,” λέει ο Andy. “Γιατί λοιπόν να παραπονιέμαι; Οποιαδήποτε ταλαιπωρία είναι προσωρινή και δεν θα κρατήσει για πάντα. Όταν φεύγει την θέση της παίρνει η υπεροχή και η επιτυχία. Ζω το πάθος μου αυτή τη στιγμή.”



Όταν βρεθείτε στη μάχη επιλέξτε να πολεμήσετε.



Υπάρχουν κάποιες μάχες για τις ποίες δεν μπορείτε να προετοιμαστείτε. Το 3ο στάδιο του καρκίνου του μαστού είναι αναμφισβήτητα μια τέτοια μάχη και Catherine Un είχε ανοίξει ήδη πολλά μέτωπα όταν διαγνώστηκε το 2014.
Επτά χρόνια πριν εγκαταστάθηκε στο Dubai από τις Φιλιππίνες σε αναζήτηση μιας νέας, πιο πλούσιας ζωής.  Η μεγαλύτερη πόλη στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα είναι μια παιδική χαρά για τα νεαρά και μεγαλύτερα άτομα με έναν τρόπο ζωής που μπορεί να είναι τόσο υπερβολικός όσο οι ουρανοξύστες του. Συγκεντρώνει ανθρώπους από όλο τον κόσμο που ελπίζουν να γίνουν πλούσιοι και να το ζήσουν.


Η Catherine Un εγκλιματίστηκε σίγουρα χωρίς κανένα πρόβλημα στους  γρήγορους ρυθμούς της πόλης και έκανε ό, τι κάνουν πολλοί ομογενείς: πάρτι τα Σαββατοκύριακα, συναντήσεις με νέους φίλους και εξερεύνηση της περιοχής.


Έκανε επίσης αυτό που κάνουν πολλοί από τους συναδέλφους Φιλιππινέζους όταν μετακινούνται στο Dubai: πήγαινε από την μία δουλειά στην άλλη προσπαθώντας να βρει τη σωστή ευκαιρία. Η  Catherine, ήταν το πρώτο μέλος της οικογένειάς που μετακόμισε τόσα πολλά χιλιόμετρα μακριά. Ήταν εντελώς μόνη της.


Αυτό μετέτρεψε κατέστησε την  εργασία της πιο ασταθή από την  κοινωνική της θέση. Άλλαζε θέσεις από κατασκευαστική εταιρεία  σε εταιρεία πετρελαίου και φυσικού αερίου, έκανε πέντε δουλειές μέσα σε οκτώ χρόνια στο Dubai.


O μισθός της δεν ήταν ιδανικός και αυτό ήταν απογοητευτικό και την έκανε να γυρίζει τους τροχούς της. Ήξερε ότι την περίμενε η ευκαιρία, αυτό που δεν ήξερε ήταν το πόσο έπρεπε να περιμένει. 


ΤΟ ΣΦΥΡΟΚΟΠΗΜΑ
Η εργασιακή αβεβαιότητα και η κοινωνική ζωή ωχριά σε αυτό που θα ακολουθούσε. Είχε μόλις ξεκινήσει ως γραμματέας του Διευθύνων Σύμβουλου  στην εταιρεία πετρελαίου και φυσικού αερίου όταν έμαθε τα συνταρακτικά νέα που θα την απομόνωναν ακόμα περισσότερο σε αυτό το ταξίδι της. Καρκίνος του μαστού, 3ο στάδιο.


Η διάγνωση αυτή την καταρράκωσε, δεν άντεχε οικονομικά τις θεραπείες. Η δουλειά της κάλυπτε τα ιατρικά έξοδα και γι’αυτό για μήνες δεν μπορούσε να αποκαλύψει την κατάστασή της.


Πίστευε ότι θα θεωρούσαν ότι δεν ταίριαζε στην δουλειά, με αποτέλεσμα να αναγκαστεί να εγκαταλείψει το όνειρο της ζωής στο Dubai και να γυρίσει στις Φιλιππίνες. Χωρίς να πει τίποτα σε κανέναν η Catherine κάθε πρωί, πριν πάει στην δουλειά, έκανε δυο ώρες δρόμο  για τις ακτινοβολίες της.


Η Catherine δεν γινόταν να το αντιμετωπίζει για πάντα μόνη της. Λίγο αργότερα αφού ξεκίνησε τις θεραπείες τον Φεβρουάριο του 2015, η Guandoline,  η μητέρα της ταξίδεψε  από τις Φιλιππίνες για να την φροντίσει. Η Catherine δεν άντεξε τις χημειοθεραπείες, της ρουφούσαν όλη της την ενέργεια και την δύναμη, γινόταν ερείπιο και δεν μπορούσε να κρατήσει τα τρεμάμενα γόνατά της. Αυτό δυσκόλευε το να σταθεί όρθια στο γραφείο. Κατά καιρούς το ανοσοποιητικό της ήταν τόσο αδύναμο όπου αναγκαζόταν να ακυρώσει μια σειρά από χημειοθεραπείες.


ΟΙ ΝΕΟΙ ΦΙΛΟΙ, Η ΕΛΠΙΔΑ ΚΑΙ Η ΘΕΛΗΣΗ ΝΑ ΠΟΛΕΜΗΣΕΙ 


Η Guandoline δεν άντεχε να βλέπει την κόρη της να υποφέρει περιμένοντας ένα φάρμακο που θα έκανε υποφερτούς τους πόνους. Μετά από σύσταση κάποιου που γνώρισε στο Dubai ανακάλυψε την Forever χωρίς να ξέρει το παραμικρό για αυτή την επιχείρηση. Η Catherine βρισκόταν ήδη στον πέμπτο μήνα των χημειοθεραπειών και το γεγονός να αναλάβει νέες υποχρεώσεις στο ήδη εξοντωτικό  πρόγραμμά της την έκανε σκεπτική. Παρόλα αυτά ύστερα από την επιμονή της μητέρας της επισκέφθηκε το τοπικό γραφείο με σκοπό, τουλάχιστον,  να κάνει νέες γνωριμίες.


Αποδείχθηκε ότι δεν θα πήγαινε πολύ μακριά. Το γραφείο της Forever στο Dubai ήταν στο ίδιο κτήριο με την εργασία της και αυτό που χρειαζόταν μόνο να κάνει ήταν να κατέβει λίγους ορόφους για την πρώτη της συνάντηση με την ομάδα.  Ο δεύτερες σκέψεις της την ακολουθούσαν όμως ήταν προετοιμασμένη να ακούσει για τα επιχειρηματικά βήματα ανθρώπων που προσπαθούσαν να κάνουν μια πώληση.


Συνειδητοποίησε ότι δεν θα μπορούσε να είχε κάνει μεγαλύτερο λάθος όταν μια ιστορία που άκουσε, χτύπησε μια ευαίσθητη χορδή. Μια γυναίκα άρχισε να μιλάει για τη μάχη της με τον καρκίνο και πώς η θεραπεία, όχι μόνο η ασθένεια, την έπληξε πνευματικά και σωματικά. Μοιράστηκε επίσης το πως το δίκτυο της Forever της έδωσε την δύναμη και την ελπίδα να αγωνιστεί ξανά.


Το όνομα της γυναίκας ήταν Lovely και επίσης προερχόταν από τις Φιλιππίνες. Μοιράστηκε το πώς η αλόη την βοήθησε να αισθανθεί καλύτερα κατά τη διάρκεια της θεραπείας της και υποσχέθηκε να είναι εκεί για την Catherine σε ό, τι χρειαζόταν. Η Catherine ήταν ευγνώμων για τις συμβουλές, αλλά αγχωμένη για το πού θα έβρισκε τα χρήματα για πληρώσει τα συμπληρώματα. Για άλλη μια φορά, η Guandoline βρισκόταν εκεί για να βοηθήσει, κάνοντας η ίδια την εγγραφή της στην Forever για λογαριασμό της Catherine και φέρνοντας σπίτι τους πρώτους μήνες τα προϊόντα.


Η Catherine ολοκλήρωσε την τελευταία συνεδρία της χημειοθεραπείας το 2015 και η νίκη στον αγώνα με τον καρκίνο της έδωσε μια νέα προοπτική για το σκοπό της στο Dubai. Τα ξενύχτια έγιναν μέρος του παρελθόντος, αντικαταστάθηκαν με το καθήκον να μοιράζεται τον τρόπο για καλή υγεία με άλλους, όπως ακριβώς είχε μοιραστεί και η Lovely μαζί της. Συνέχισε να κάνει τη σύντομη διαδρομή  κάτω στο γραφείο της Forever καθημερινά για να ακούσει (πραγματικά, αυτή τη φορά) τις εκπληκτικές επιτυχίες των Manager. Μετά από κάθε συνάντηση ένιωθε πιο ζωντανή και εμπνευσμένη και σύντομα ενθαρρύνθηκε να μοιραστεί τη δική της ισχυρή εμπειρία.


Μέσα από ένα blog και δημοσιεύσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης σχετικά με την ιστορία της, η Catherine μπόρεσε να φέρει αρκετούς φίλους στο γραφείο της Forever. Το κίνητρό της και η θετική της ενέργεια δεν πήγαζε από το γεγονός ότι έγινε Manager μέσα σε τρείς μήνες αλλά το ότι μπορούσε να προάγει έναν πιο υγιεινό τρόπο ζωής μέσω των προϊόντων. Η Catherine γνωρίζει από πρώτο χέρι πόσο δύσκολο είναι να αρρωστήσει κανείς  σε μια ξένη χώρα και τώρα ζει για να εμπνεύσει την ξένη κοινότητα του Dubai να φροντίζει την υγεία της προτού είναι πολύ αργά.


Η ζωή είναι λίγο λιγότερο μοναχική. Η Forever έχει γίνει μια πραγματική οικογενειακή υπόθεση για την Catherine, η Guandoline παρέμεινε στο Dubai και έχει μια επιτυχημένη  δική της Forever επιχείρηση. Ο αδελφός της Catherine έκανε επίσης την κίνηση για να μοιραστεί την επιχειρηματική ευκαιρία.



Χωρίς την στήριξη της μητέρας της, η Catherine δεν θα έβρισκε ποτέ στο δρόμο της την Forever. Χωρίς την προσωπική εμπειρία της Lovely ίσως δεν είχε τον αντίκτυπο που είχε στη ζωή της Catherine η Forever. Το Dubai είναι πιο διασκεδαστικό από ποτέ και η Catherine είναι πιο προσεχτική για το τί τρώει και πώς αντιμετωπίζει το σώμα της. Έχει απαλλαγεί από τον καρκίνο για περισσότερα από δύο χρόνια και έχει αγγίξει ζωές όλο αυτό το διάστημα.


Η υγεία της έχει γίνει ο πλούτος της Catherine και απολαμβάνει και τα δύο όπως ποτέ άλλοτε.


Related Products